| Author |
Message |
| < Fiction Room ~ [SHORT FIC]The last words. |
|
 Posted:
Tue Apr 01, 2008 9:07 am
|
|
|
The Goddess of Hell
Joined: 29 Aug 2007
Posts: 123
Location: =ลายเซ็นนี้ได้มาจากเว็บคนรักเปียโน
|
|
คำนิยาม:ฟิคสั้นบั่นทอนอารมณ์
--------------------------------------------------------------------------------
ขออณุญาตคุณอาราชิ โนะเสะ มา ณ ที่นี้ด้วย สำหรับบทความรำลึกถึงพี่ชายที่รัก และขอบคุณเจ้าของคำพูดสำคัญๆ อาทิ จดหมายของฮิเดะ รวมถึงบทรำพึงของโยชิกิ ขอโทษที่จำชื่อไม่ได้ แต่ขอบพระคุณอย่างสูงมา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ
ปล.ถึงแม้ฟิคนี้จะเป็นชอทฟิค แต่มิอาจสามารถแต่งให้จบในครัง้เดียวได้[เพราะนั่งแต่งสด]
และน้อยเกินไปที่จะเป็นฟิคยาว
จึงขอลงทีละน้อยๆ ตอนต่อไปจะลงในคอมเม้นต่อไปเรื่อยๆ
ปล.ฟิคนี้แม้จะมีมูลเหตุจากเรื่องจริงบ้างแต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมด
ผู้แต่งได้เสริมเนื้อเรื่องเข้าไปบางส่วนด้วย
--------------------------------------------------------------
สายลมที่พัดอย่างเอื่อยเฉื่อยส่งเสียงดังหวีดหวิวอยู่รอบๆกาย ร่างสูงภายใต้เสื้อคลุมสีเทาตัวยาวและกางเกงยีนส์ยี่ห้อดังของยุโรป ยืนทอดสายตาไปยังเส้นขอบฟ้าที่บรรจบกับน้ำทะเล แสงสีแดงยามเย็นของพระอาทิตย์ดวงนั้น มันทำให้เขารู้สึกถวิลหาใครบางคนที่อยู่ในใจเหลือเกิน.......
...เมื่อ 10 ปีที่แล้ว...2 พ.ค. 1998 .....
"ฮิเดะ...ฮิเดะว้อย เปิดประตูเซ่"ชายหนุ่มร่างผอมสูง ใบหน้าสะสวยผิดกับนิสัยยืนทุบประตูรัวเร็วอย่างบ้าคลั่ง เมื่อคนที่เขาต้องการพบไม่มีทีท่าว่าจะเปิดประตูออกมา
"ถ้าไม่เปิดฉันจะพังแล้วนะ"หนุ่มร่างสูงไม่ทนอีกต่อไป เขาเริ่มใช้เท้าที่หุ้มด้วยรองเท้ากีฬาชั้นดียันไปที่ประตูไม้สีซีดอย่างแรง
ปังๆๆๆๆ
ครั้งแล้วครั้งเล่า จนกระทั่ง.....
ผลัวะ!!!
ร่างสูงจ้ำพรวดๆเข้าไปภายในห้องอย่างรวดเร็วก่อนจะกวาดสายตามองหาคนที่ตัวเองต้องการพบ เขาเดินไปเปิดประตูที่อยู่ในห้องเพื่อหาฮิเดะ ห้องแล้วห้องเล่า ห้องเเล้วและห้องเล่า
ก่อนจะพบว่ามีอะไรบางอย่างคล้ายๆขาคนยื่นออกมาจากหลังบานประตูที่เขาเพิ่งเปิดเข้ามานั้น และดูเหมือนว่าประตูกำลังบังของสิ่งนั้นอยู่
เขารีบเดินไปเปิดประตูที่บังอยู่นั้นออกไป
ร่างผอมๆนั้นนอนเหยียดยาว ดวงตาที่เคยมองเขาอย่างซุกซนนั้นปิดสนิทแนบแน่น
'นี่นายเมาเละจนหลับคาประตูอีกแล้วใช่มั้ยเนี่ย'
'เอ๊ะ!!'
ทันใดนั้น ชายหนุ่มร่างสูงก็เหลือบไปเห็นผ้าขนหนูพันอยู่รอบคอของฮิเดะ เขาไล่สายตาขึ้นไปตามแนวผ้าเรื่องยๆจนพบว่า มันม้วนพันอยู่กับลูกบิดประตู
เขาเริ่มตกใจกลัวขึ้นมา
''นี่นายเป็นอะไรของนายน่ะ"โยชิกิพูดพร้อมกับลงมือแกะผ้าขนหนูที่มัดแน่นอยู่กับลำคอเรียวๆนั่นให้หลุดไป ก่อนจะทำสำเร็จในที่สุด
ลำคอซึ่งไม่มีอะไรพันอยู่นั้น พับลงมาอย่างน่าใจหาย
รอบๆคอเรียวเป็นรอยสีม่วงคล้ำ ลำตัวของฮิเดะซีดขาวและกำลังแข็งตัว
"ฮิเดะ...อย่าเล่นบ้าๆนะ ชั้นไม่ตลกนะเว้ย ลุกขึ้นมา ลุกขึ้นมาสิวะ ไอ้บ้าเอ๊ย ฮึก...ไอ้บ้า"ร่างสูงกระชากเสื้อของคนที่ไม่มีทางลุกขึ้นมาแล้วตลอดกาลไปมา พร้อมกับโอบกอดราวกับว่ามันเป็นสิ่งที่เขาอยากทำแต่ไม่สามารถทำได้มาตลอด
"มีอะไรวะ/เกิดอะไรขึ้น"ร่างผอมๆสองร่างวิ่งเข้ามาในห้องของฮิเดะพร้อมกันและถามขึ้นพร้อมๆกัน
"ฮึก...ฮิเดะ...ฮิเดะ มัน"
"เฮ้ย!! ฉิบหายแล้ว พาตะไปโทรเรียกรถพยาบาล เร็วๆ!!!"ฮีทที่ดูเหมือนจะได้สติก่อน รีบไล่พาตะที่ดูเหมือนยังช๊อคที่เห้นฮิเดะในสภาพนี้ไปเรียกรถพยาบาล ก่อนที่เขาจะ ช้อนร่างของฮิเดะที่อยู่ในอ้อมแขนของโยชิกิออกมา แล้วพยายามที่จะปั๊มหัวใจและผายปอดให้ฮิเดะ...
แต่ก็สายไปเสียแล้ว.....
-----------
วัด Tsukiji Hongan-jiกรุงโตเกียว วันที่ 7 พ.ค. 1998
-----------
หลังจากเสร็จงานศพอันแสนน่าเศร้านี้ โทชิ ผู้ซึ่งครั้งนึงเคยได้ชื่อว่า เป็นนักร้องนำวง X-Japan เดินเข้ามาคุยกับโยชิกิ
"โยชิกิ ฉันรู้ว่านายเสียใจ แต่ก็นั่นล่ะ มันเป็นเรื่องที่ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น ไม่มีใครคาดคิด หักห้ามใจซะ...โยชิกิ"โทชิพูดพร้อมกับเอามือมาวางแล้วบีบไหล่ของโยชิกิเบาๆ
โยชิกิเงยหน้าขึ้นสบตากับโทชิ
"บ้าเอ๊ย...โทชิ นายดูหน้านายก่อน ตานายบวมมากกว่าฉันอีก ทุเรศจริงๆ"
''หึ...ฉันคิดถึงฮิเดะว่ะ พอมันจากไป ฉันถึงรู้ว่าฉันคิดถึงมันมาก....มากจริงๆ"
แล้วทั้งคู่ก็น้ำตาไหลลงมาพร้อมกัน
'ได้แต่ระลึกถึงฮิเดะ
ทำได้แค่นั้น
ฉันทำได้แค่นั้นจริงๆ'โทชิคิด แล้วหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน
รึความเหนื่อยที่ฉันเจอมา
มันจะไม่ถึงครึ่งที่นายเจอน่ะ...ฮิเดะ
.....ฉันคิดถึงนายเหลือเกิน........ |
Last edited by WhiteHell on Tue Apr 01, 2008 3:27 pm; edited 2 times in total |
|
|
|
 |
|
| Posted:
Tue Apr 01, 2008 9:11 am
|
|
|
The Goddess of Hell
Joined: 29 Aug 2007
Posts: 123
Location: =ลายเซ็นนี้ได้มาจากเว็บคนรักเปียโน
|
|
--------------------------------------------------------------------------------
"โยชิ โยชิ...ได้ยินมั้ย เสียงของสายลมที่บอกถึงความทรงจำซึ่งมีชีวิตอยู่
ฉันเฝ้าทวงถามที่จะได้กลับไป ทว่า ทางไหนล่ะ คือ ถนนสายที่เชื่อมโยง
ในเมื่อทางขวา คือ ความตาย
และทางซ้าย คือ ความฝัน
ณ ตอนนี้ฉันเหนื่อยล้ากับการวิ่งตามหาบางสิ่งบางอย่างเหลือเกิน
จะจบมันลงด้วยการก้าวเท้าขวา หรือ ฝืนเดินต่อไปด้วยการก้าวเท้าซ้ายดี
ฉันถามตัวเองในขณะที่ตอนนี้โลกทั้งโลกของฉันมีเพียงเสียงของตัวเอง ฉันจะทำยังไงดี โยชิ"
เฮือก!!!
โยชิกิทะลึ่งพรวดขึ้นมาจากที่นอนราคาแพงอย่างรวดเร็ว เหงื่อของเขาโชกตัวเต็มไปหมด และน้ำตาของเขากำลังไหลริน
เขาฝันอีกแล้ว
ฝันถึงประโยคนั้น
ประโยคที่ฮิเดะถามเขา
คอยถามเขาเสมอมา
และถามเขาครั้งสุดท้ายก่อนวันนั้น
ก่อนวันที่ฮิเดะไม่มีทางจะได้ถามเขาอีกเลยชั่วนิรันดร์เพียงวันเดียว
'สุดท้าย..นายก็เลือกทางที่นายจะไม่เหนื่อยสินะ
นายเลือกก้าวเท้าขวา
และเลือกที่จะทิ้งเส้นทางสายฝันไป'
เขาเปิดไฟ...
เปิดลิ้นชักที่อยู่บนหัวนอนของเขาออกมา
แล้วหยิบกระดาษแผ่นนึง
มันดูเก่ามากแล้วในสายตาของใครหลายๆคน
แต่ทำไม...
ทำไมมันถึงยังแจ่มแจ้งอยู่ภายในใจของเขา
ทำไมเขาถึงลืมเลือนไม่ได้
และทั้งๆที่เขารู้ว่า
เมื่อเขาอ่านกระดาษแผ่นนี้แล้ว เขาต้องเจ็บปวด
เขาจะต้องเสียใจ
แต่โยชิกิก็เต็มใจที่จะอ่านมันซ้ำๆซากๆ
อ่านตลอดมาเป็นเวลานานกว่า 10 ปีแล้ว
โยชิกิปาดน้ำตาของตัวเองออก
ก่อนจะคลี่กระดาษแผ่นสุดท้ายที่ฮิเดะเขียนแล้ววางเอาไว้ที่โต๊ะเขียนหนังสือของฮิเดะ และจ่าหน้าซองถึงเขา เขาเปิดมันออกช้าๆ ราวกับว่าความเจ็บที่เขาจะทำให้กระดาษแผ่นนี้ยับจะกระทบไปถึงฮิเดะด้วย
'Nemoj da me...บันทึก
Urezi me negda duboko u tvom secanju...ฉันไว้ในความทรงจำของเธอ
Na ovom mestu sarajevo...ณ ที่แห่งนี้ซึ้งฉัน
Da ja postojim ovde...เคยมีชีวิตอยู่
Nemoj da me zaboravis zauvek...ขอจงอย่าลืมเลือน....ชั่วนิรันดร์
'
"ฮึก...ฮือ...ฮิเดะ นายเห็นแก่ตัวที่สุด...อึก...นายไม่ยอมฟังคำที่ฉันกำลังจะบอก นายไม่ยอมรอ..."
เขาพับกระดาษแผ่นนั้นลงแล้วเก็บไว้ในลิ้นชักหัวเตียงอย่างเดิม ก่อนจะล้มตัวลงนอน น้ำตาของเขายังคงไหลริน...
และนี่ก็เป็นอีกคืนหนึ่ง ที่โยชิกิต้องหลับไปพร้อมกับคราบน้ำตา คราบน้ำตาที่เขาไม่สามารถจะลบมันออกไปจากใจได้
"ฉันรักนาย...ฮิเดะ"เสียงสุดท้ายก่อนที่สติของโยชิกิจะหลุดลอยไปในความฝัน...
ความฝันที่ในนั้น มีเพียงเขา....และฮิเดะ
---------------------------
24 ก.พ. 2007
โยชิกิ
"ผมได้แต่ถามตัวเองว่าทำไม ๆ ๆ ...ด้วยความสัตย์จริง มันต้องใช้เวลาเป็นปีๆ ที่จะกำจัดความเจ็บปวดและเศร้าใจ....ซึ่งบางทีมันอาจจะยังไม่ถึงเวลา ทุกวันนี้ผมยังทำใจฟังเพลง หรือแม้แต่ดูวีดิโอของ X Japan โดยไม่มีน้ำตาอาบแก้มไม่ได้เลย
วงของผมเอง... ที่ผมไม่สามารถฟังมัน โดยไม่ร้องไห้ไม่ได้... ทำอย่างไร ถึงหมุนเวลากลับไปได้... มันเจ็บปวดเหลือเกิน... แม้แต่พูดถึงชื่อของมัน... X Japan
ทุกวันนี้ผมยังตีกลองได้ ผมคิดว่าตัวเองยังตีได้เร้าใจกว่าเดิมด้วยซ้ำ แม้ว่าคอผมจะยังบาดเจ็บ และมันจะทำให้ข้อมือผมปวดร้าว... แต่ช่างมันปะไร... ผมไม่สนใจความเจ็บปวดทางกายอยู่แล้ว
แต่เรื่องของจิตใจ... ผมไม่มั่นใจว่า จะรับมือมันได้หรือเปล่า... ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี... ผมได้พูดคุยกับโทชิ(นักร้องของ X Japan)... เขาโทรมาคุยกับผมตลอดช่วงสิ้นปีที่แล้ว... ซึ่งเป็นการเปิดใจครั้งแรก หลังจากที่เขาหันหลังให้กับวงตั้งแต่วันนั้น... โทชิและผมต่างเติบโตมาด้วยกัน... ผมไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไร
WITHOUT YOU เป็นเนื้อเพลงที่ผมแต่งขึ้น หลังจากความตายของฮิเดะ เป็นเพลงที่ผมต้องบันทึกเสียงเปียโนเอาไว้หลายครั้ง เพราะคราบน้ำตาที่เปื้อนอยู่บนแป้นคีย์ มันทำให้นิ้วผมลื่นไถลทุกครั้งที่เริ่มเล่นใหม่
ถ้าจะมีใครซักคนได้ร้องเพลงนั้น... จะต้องเป็นโทชิคนเดียว... แต่ผมไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร... มันเจ็บปวดเกินไป
ผมขอโทษ ผมไม่อยากจะให้พวกคุณมาเศร้าไปกับมันด้วย... แต่หลายคนเฝ้าแต่ถามผมถึงเรื่องนี้ ผมถึงต้องพูดถึงมันเสียที... ขอแค่เวลาให้ผมซักหน่อยเถอะ..."
'ขอแค่เวลาที่ฉันสามารถนึกถึงนายได้โดยไม่มีน้ำตา...ขอแค่นั้น'
โยชิกิรำพึงประโยคนี้ในใจเบาๆ
ก่อนจะขยับกระดาษที่เขาคุ้นเคยที่ซ่อนเอาไว้ในสูทให้มั่นใจว่าฮิเดะจะยังอยู่กับเขาตลอดไป
แล้วเดินฝ่าฝูงชนออกไป
'นายไม่ต้องกลัวนะฮิเดะ
อย่ากลัวความฝันของนายเด็ดขาด
โลกที่นายรับมันไม่ไหว
ฝันที่นายไม่สามารถจะไปถึงได้
ฉันจะทำให้นายเอง
เช็ดน้ำตาซะ...ฮิเดะ
น้ำตาที่ไม่สามารถจะถูกลบไปของนาย
น้ำตาที่กำลังบดบังดวงตาของนายอยู่
ฉันจะเช็ดมันเอง
ฉันจะเช็ดมัน...ด้วยชีวิตทั้งหมดของฉัน
อย่าร้องไห้เลย...ฮิเดะ
ฉันรักนาย'
-END-
-------------------------
ในขณะทีพิมพ์ประโยคสุดท้าย
อยู่ดีๆน้ำบ่อน้ำตาแตกซะได้
เฮ้อ
คิดถึงนายนะ
...ฮิเดะ... |
_________________
SAGA's Wife...รอยจูบของป๋ายังประทับอยู่ในใจ |
|
|
|
|
|
| Posted:
Tue Apr 01, 2008 11:14 am
|
|
|
Common people of Hell
Joined: 24 Mar 2008
Posts: 81
Location: ฮาเร็มส่วนตัวเจ๊อะ
|
|
|
|
|
|
|
| Posted:
Tue Apr 01, 2008 1:52 pm
|
|
|
Common people of Hell
Joined: 25 Mar 2008
Posts: 72
|
|
TT^TT
มันเศร้ามาก บาดลึงลงตรงกลางหัวใจ
คนที่มีชีวิตอยู่น่าสงสาร จมอยู่กับอดีต
ไม่เข้าใจเลย
ขอจงอย่าลืมเลือนชั่วนิรันดร์
ใครจะลืมป๋า...
คิดถึงมากๆนะ |
|
|
|
|
|
|
| Posted:
Thu Apr 03, 2008 9:48 am
|
|
|
The Soul of Hell
Joined: 24 Mar 2008
Posts: 8
|
|
กี๊ซๆๆๆ มาเม้นแล้วค่า อย่าเพิ่งตะปป TT^TT
เส้ามากมาย ซิกๆๆ โฮกๆๆ (เอ่อเป็นเอามาก) |
|
|
|
|
|
|
